Wij, Ankie, Andrea en Reggie, zijn vizsla-eigenaren. Dat maakt ons meteen vizslaliefhebbers.
Ooit begonnen we met aandacht vragen voor een vizsla in een asiel, maar inmiddels zijn we uitgegroeid tot een stichting die zich inzet voor elke vizsla die de beste plek verdient. Onze betrokkenheid komt voort uit onze eigen ervaringen met het ras: hun gevoeligheid, hun energie, hun trouw en hun kwetsbaarheid. Juist daarom willen we er zijn voor alle vizsla’s.
Samenstelling bestuur Stichting Vizsla Herplaatsing
Samenstelling bestuur:
Ankie Wisse – Beute – Voorzitter
Reggie Maas – Secretaris
Andrea Nagny – Penningmeester
Samenstelling Raad van Advies:
AGP Derksen – dierenarts
Waar we voor staan
Stichting Vizsla Herplaatsing zet zich in voor vizsla’s die om welke reden dan ook een nieuw thuis nodig hebben. Dat doen we als vrijwilligers met persoonlijke aandacht en zorg. We kijken naar wat een hond nodig heeft, naar wat een gezin kan bieden en naar de best mogelijke match.
We vinden het daarbij belangrijk dat we zo transparant mogelijk werken, open zijn, geen oordeel hebben en altijd het belang van de desbetreffende vizsla voor ogen houden.
Hoe we werken
Als bestuur hebben we ieder onze kwaliteiten; Ankie is een kei in het voeren van gesprekken en het aanvoelen wat een gezin of een vizsla nodig heeft. Andrea onderhoudt de contacten met Ildiko van de VizslaVilág, en Hongaarse leveranciers. Ze zorgt er bovendien voor dat de financiën netjes worden bijgehouden. Reggie is voor achter de schermen: zij houdt de mail, website en alle administratie bij die bij een herplaatsing hoort.
We worden daarbij aangevuld met veel vrijwilligers: sommige zetten zich in als gastgezin, als contactpersoon richting nieuwe herplaatseigenaren en anderen spannen zich in om zoveel mogelijk donaties te krijgen.
Samen zorgen we ervoor dat elke vizsla de aandacht krijgt die hij verdient. We beoordelen herplaatsingsaanvragen zorgvuldig, begeleiden matches en blijven betrokken zolang dat nodig is. Daarnaast ondersteunen we de VizslaVilág in Hongarije: financieel, met raad en daad en soms door een vizsla van de Vizslavilág te herplaatsen.
Waarom we dit doen
Elke vizsla die een nieuwe plek vindt, bevestigt waarom we dit werk doen. Het zijn de verhalen van honden die opnieuw mogen beginnen, van gezinnen die hun hart openen en van de mensen eromheen die de herplaatsing mogelijk maken. Elke foto die we binnenkrijgen van een vizsla op een (nieuwe) bank, elk verhaal over de eerste knuffel: dat motiveert ons om voor elke vizsla de beste plek te blijven zoeken..
Meer over de Stichting Vizsla Herplaatsing
Geschiedenis
Beleidsplan
Jaarverslagen
Sinds de herplaatsing van Kenzo, is er een hele geschiedenis.
Elk jaar maken we een beleidsplan. Niet alleen om te voldoen aan onze wettelijke plicht, maar ook om open te zijn wat wij belangrijk vinden. De kern blijft altijd Voor elke vizsla de beste plek
Om te voldoen aan onze ANBI plicht en zo transparant mogelijk te zijn, maken we jaarverslagen. Die geven inzicht in donaties, bestedingen en activiteiten
Ankie stelt zich voor
Hoe het begon: 33 jaar geleden kregen wij onze eerste vizsla pup door een advertentie uit het vizslakrantje; het was de tijd voor internet 
Een lieve fokster uit Limburg gaf ons het vertrouwen, als jong samenwonend stel op een bovenhuis; ze zag onze liefde voor het beestje en de tijd die we voor hem beschikbaar hadden en dat was voldoende.
Haar verhaal en vertrouwen gebruik ik nu nog steeds in alle gesprekken die ik voer over herplaatsers.
Waarom herplaatsers?
Via een andere stichting ben ik 10 jaar geleden in de herplaatswereld beland. Onze Griekse asielhond Hazel is een foster failure (vorige week dat woord geleerd 
).
We waren gastgezin maar onder druk van onze kinderen is ze gebleven. En ze is een aanwinst voor ons gezin
De liefde voor herplaatsers en de vizsla’s gecombineerd resulteerde 6 jaar geleden in een faceboek groep en sinds vorig jaar officieel in stichting vizslaherplaatsing.
Mijn taak:
Bellen, praten, afwegen, luisteren, troosten, terugkoppelen, adviseren, ondersteuning geven en klachten behandelen
Soms heb ik het mis, dacht ik een mooie match te hebben gemaakt, maar helaas. Soms heb ik grote twijfel en blijkt het achteraf het beste adoptieplekje te zijn wat je je voor kan stellen.
Toch veel geleerd de afgelopen 6 jaar en met behulp van Reggie, Andrea en fijne vrijwilligers komen fouten steeds minder vaak voor.
De toekomst:
Met de mensen die we nu om ons heen verzameld hebben, lieve gastgezinnen en vrijwilligers gaan we gestaag door. Als ik zie wat Kovács Ildikó in haar eentje in Hongarije doet, is onze bijdrage maar een peuleschil, maar die peuleschil doen we met heel veel liefde en blijven we voorlopig nog wel even doen
Reggie stelt zich voor
In 2017 was de boodschap van de revalidatie-arts vrij duidelijk: probeer je leven vorm te geven op een manier waarop je niet wegzakt in de kuil op de bank, met de beperkingen na de hersenoperatie leert leven en nieuwe hobby’s en sociale kring ontwikkelt.
Dat was slikken, maar om van elke tegenslag een voordeel te maken, sprak mijn echtgenoot die avond de legendarische woorden “ja, Reg, dat is erg, maar dan zouden we nu wel ruimte hebben voor een hond”.
Een hond? Eindelijk een vizsla, waar ik al een aantal jaar verliefd op was? Ik nam me voor de dag erna te gaan mailen met fokkers uit de buurt, om te horen wat er nodig was om in aanmerking te komen voor zo’n vizsla. Dochter, die net zo blij was en die me ooit op het spoor had gezet van dit hondenras, keek gelijktijdig even op marktplaats.
24 uur later zat er een onooglijk magere, 12 weken oude vizsla met kromme pootjes achterin de auto. Dochter leerde ondertussen haar griekse letters – waardoor de herplaatser Kappa ging heten. Meteen meegenomen, geld voor betaald, wél even contact gehad met de dierenarts van de hond maar niet met de fokker, niet eens mee proef gewandeld maar zo húp, achterin geladen. Online, tijdens diezelfde rit, toch maar een riem, mand, voer en wat nog meer besteld. Meteen gezocht naar een hondenschool die ons snel konden helpen, want wat wist ik nou van honden.
Je leest het goed. Onze Kappa was een herplaatser waarmee we echt álles hebben gedaan wat we als stichting afraden. Maar dat wist ik allemaal niet. Alleen dat het beest lief was, energie had, mij uit de kuil van de bank trok omdat hij weer naar buiten moest. Hij zorgde ervoor dat ik nieuwe mensen leerde kennen, nieuwe routines ontwikkelde én een deel van facebook aantrof waar ik nog nooit was geweest.
Dat was de Vizsla NL/BE groep, en later Vizsla herplaatsing. Ik las vooral, omdat ik er niet van overtuigd was dat mijn ervaring maatgevend was, of anderen kon helpen. Later liet ik me vaker horen, omdat ik op herplaatsing meeleefde met elke vizsla die een nieuw adres kreeg.
Toen vizsla herplaatsing groeide, kregen ze behoefte aan iemand die wat meer van de structuur was. Ankie vroeg me of ik interesse had. En na goed overleg thuis, met de revalidatie-arts in mijn achterhoofd (“je zult altijd veel meer op je grenzen moeten letten”), zei ik ja.
Ik ben blij dat ik die keuze heb gemaakt. Inmiddels hebben we 2 vizsla’s, en kan ik met iedereen die een vizsla uit Hongarije wil, meepraten over wat dat betekent. Hoe spannend dat kan zijn, maar ook hoe leuk. Als secretaris ben ik het liefst op de achtergrond, met mail, facebook, verslagen en excel. Voor mij is het ideaal omdat ik wél nuttig bezig ben, maar ruimte krijg om het op mijn tempo te doen, op een wijze die past bij mijn niet aangeboren hersenletsel. En als ik dan eens iets vergeet, over mijn woorden struikel in een telefoongesprek, of te veel stotter: omdat vizsla-liefhebbers over het algemeen lieve mensen zijn, krijg ik die ruimte ook. Dankzij Ankie en Andrea voel ik me volwaardig als bestuurslid.
En dankzij Kappa en Fudgy, en die ene zin van de revalidatie arts, voel ik me inmiddels een hondenliefhebber, naast het kattenvrouwtje dat ik ooit leek.