We schrijven februari 2018, de Vizslaherplaatsgroep bestaat nog niet. Maar op de Facebook pagina van Vizsla Nl/Be stond een bericht over een driejarige reu. Altijd in een hok gezeten, geen beweging, niet gesocialiseerd, best wel mager.

Wij hadden op dat moment nog maar “twee” Vizsla’s in huis. Een herplaats oude dame van 14 jaar en een jonge god van 5 jaar. Er was wel weer plaats voor nummer drie. Contact opgenomen met het asiel in België, waar hij in de opvang zat.

Volgens hun was het een lieve hond, kon goed met andere honden, maar niet met katten.

Dus, 10 maart richting België om Kenzo op te halen. De eerste aanvaring was daar al gelijk op het parkeerterrein. Met in de auto zetten haalde hij vol uit. Dat waren de eerste pleisters. Om een lang verhaal kort te maken: Kenzo was een enorme getraumatiseerde hond. Beet in alles wat hem niet beviel. In onze andere reu, in ons, had baknijd en misschien nog wel het meest trieste…… hij wist niet hoe te kwispelen.

Het hele verhaal van het asiel klopte dus voor geen meter. In een boze, verdrietige bui heb ik een stukje geschreven op de FB pagina van Vizsla NL/BE. Dit werd gelezen en mensen trokken het zich aan. Het moest beter, met meer informatie en meer begeleiding voor adoptanten en meer nazorg En echt kijken of er een match is en zeer zeker inschatten of het niet gevaarlijk is. Zie hier de geboorte van de Viszla herplaats groep.

Vandaag, na zeven jaar hebben er ongeveer 600 honden een nieuw baasje gevonden.

Vizsla’s uit Nederland en Belgie, maar ook uit Hongarije. Honden die bij Ildiko in de opvang zitten en dat zijn er best heel veel. En Kenzo, natuurlijk hebben we hem niet teruggebracht naar het asiel, al heeft dat niet veel gescheeld. Als je iedere dag tot bloedens toe gebeten wordt gaat de lol er gauw vanaf. Maar Kenzo deed zo z’n best, hij wilde graag anders, hij wist alleen niet hoe. En daarom mocht hij blijven.

We hebben hulp gehad van een gedragstherapeute en een homeopaat die gespecialiseerd is in angst en stress gerelateerde klachten bij herplaatshonden. Kenzo knapte zienderogen op.

Hij is nooit een “normale” hond geworden, daarvoor was er teveel kapot gemaakt. Maar voor ons was hij uiteindelijk een hele lieve hond, een echte knuffelbeer en z’n beperkingen ga je in de loop der jaren aan wennen. We hebben er echt een vriend aan gehad, hij is mee geweest op vakanties en als er geen andere honden in de buurt waren kon hij lekker los lopen.

Ik praat in de verleden tijd, helaas is Kenzo op 2 augustus 2024 overleden op 10 jarige leeftijd. Wij zijn heel trots op hem, hoe hij zich ontwikkeld heeft en altijd zijn best is blijven doen, maar ook dat hij zo’n mooie inspiratie is geweest voor deze groep.

We gaan je missen Kenzo.

Iedereen die zich inzet voor deze groep en de vizsla’s, Ildiko: echt petje af.