In de jaren dat ik als medebeheerder bij vizsla herplaatsing meehelp zijn er al heel wat honden langsgekomen. Maar de reactie van manlief op al die foto’s was steeds een korte “NEE”. Eén vizsla was genoeg.

Tot het juli 2021 werd. Middenin Corona tijd en net na het behalen van haar VWO diploma, werd dochter gedumpt door haar vriend. Erg verdrietig, en haar stralende glimlach werd ineens vervangen door bergen zakdoekjes, gesnif en gesnotter. Er was niet veel dat dát kon doorbreken.

Tot Ildiko een foto en filmpje opstuurde. Van een draadhaar vizsla die volkomen eigenzinnig de bloemetjes in de tuin aan het plukken was.

Ik liet die foto aan dochter zien en ineens brak de glimlach dóor het liefdesverdriet heen. Ach mam, die is leuk!

Gewoontegetrouw kreeg ook manlief de telefoon met foto van de draadhaar onder zijn neus. Maar tegen de verwachting in was zijn eerste reactie niet “leuk. nou en”, maar “goh. Die is leuk. En ze heet Fujé? Ik vind het meer een Fudge.”

En met deze legendarische woorden was het snel besloten Het werd Fudgy, en binnen twee weken zat ze in het busje richting Riel.

Natuurlijk werd er gehuild toen ze aankwam. Maar de nachten die dochter met haar op de bank doorbracht omdat Fudg moest wennen, heelden dochter. Sterker nog: de dochter lachte weer. En Fudgy? die hield er een mooie gouden mand én een goed kapsel aan over!